Er gebeurt veel in het leven van een jonge moeder. Of eigenlijk moet ik zeggen: er gebeurt veel met een jonge moeder. Je leven staat op zijn kop en het zal nooit meer zijn zoals het geweest is, dat is een feit. Maar je wordt vooral meer dan ooit geconfronteerd met jezelf. Ik leg het uit…
Ik ben altijd al iemand geweest die moeilijk dingen kon loslaten. Er zijn mensen die andere mensen fouten zien maken en kunnen zeggen: laat ze de fouten maar maken, daar leren ze meer van. Ik ben daar nooit eentje van geweest. Ach door schade en schande word je wijzer en krijg je de kunst van het loslaten onder de knie…. denk je…. Totdat je een kindje krijgt….
Het loslaten komt al tijdens de zwangerschap en de bevalling om de hoek kijken. Je hebt een bepaald beeld van hoe je (wilt dat je) bevalling eruit zal zien. Als de bevalling eenmaal daar is, is het totaal anders dan je hebt gedacht (en gewild). Het loslaten van jouw beeld van de bevalling gaat vanzelf. Je hebt het namelijk veel te druk om je hier druk over te maken.
Dan is je kleintje ineens op de wereld gezet. Hij zit niet meer in je buik en je voelt niet meer ieder draaitje en klopje. Sterker nog, je moet je kindje delen met de wereld en bent niet meer de enige die bepaald wat goed voor hem is. Weer een stukje loslaten…
Vervolgens zijn de 10 weken verlof om (plus de 3 weken vakantie) en moet je weer aan het werk. Je kindje gaat voor het eerst naar het kinderdagverblijf. Je geeft je kindje in handen van een hoop vreemden temidden van een groep krijsende kinderen. Zien de leidsters wel dat Tijn een speciaal jongetje is? Geven ze hem wel de aandacht die hij zo nodig heeft? Valt hij niet buiten de groep? Laten ze hem niet te lang huilen? Drinkt hij wel genoeg? Slaapt hij wel genoeg? Weer een stukje loslaten….
Ik weet dat het proces van loslaten nog lang niet over is. Tijn eet zijn eerste vaste hapje. Dadelijk eet hij alleen nog maar vaste hapjes en heeft hij mijn borstvoeding niet meer nodig. Loslaten… Zometeen zet hij zijn eerste stapjes en moet ik hem (binnen veilige grenzen) laten gaan in zijn eindeloze ontdekkingstocht. Loslaten… En vervolgens krijgt hij een vriendinnetje en ben ik ineens niet meer de meest belangrijke vrouw in zijn leven (ik haat haar nu al!). Loslaten…
Maar al het loslaten ten spijt, je kindje heeft je nodig en soms is de tijd nog niet rijp om los te laten. Soms zegt je gevoel dat iets gewoonweg niet goed is voor je kindje. Anderen zullen dan zeggen dat je moet leren loslaten, terwijl je zelf weet wat het beste is voor je kindje. Waar de grens ligt is echter altijd moeilijk te bepalen en moet je met vallen en opstaan zelf achter zien te komen.