De dag dat Tijn geboren werd...
... en die ervoor.
De eerste tekenen
Op zaterdag 3 april 2004, begint voor Doek al wat rommelig. Krampjes en het constante gevoel van de hele tijd te moeten poepen, beheersen de hele dag. Als Sammy boodschappen aan het doen is, besluit ze toch maar eens bij te gaan houden wat er nu eigenlijk allemaal gebeurt. En zo komt het, dat we eigenlijk vanaf 1700uur bezig zijn met de bevalling
De verloskundige
Zo rond een uur zes hebben we toen besloten, toch maar ook de verloskundige te bellen. Lien had dienst en zou rond 2000uur een blik komen werpen. Dat is ze komen doen en ze constateerde een nette ontsluiting en goede weetjes. Ze bleef tot een uur of 10, en besloot toen even naar huis te gaan om om 0200uur weer terug te keren.
Het ziekenhuis
Dat werd een uurtje eerder... Sammy en Doek vonden de weeen te heftig om tot 2uur te wachten, en hebben Lien gevraagd eerder terug te komen. Zo gezegd, zo gedaan, bleek de ontsluiting keurig, maar het kind gaf nog niet echt veel aanstalten. Met andere woorden; de indaling wou niet echt doorzetten. Toen dat om 0230uur nog steeds zo was, hebben we besloten toch maar naar het ziekenhuis te gaan. Hier aangekomen kregen we direct een verloskamer toegewezen. Hier kregen we een consult van de dienstdoende arts, en ook hij was van mening dat alles helemaal lekker liep, en we nog even 2 uurtjes door moesten gaan.
Persen !
Vlak nadat we gesetteld waren, is Doek begonnen met persen. Dat ging echt fantastisch. Keurig alles opgevangen (waar zou ze dat geleerd hebben ?) en een uitdrijving zoals het hoort. Normaal pers je ongeveer een uur, en dan moet het wel gedaan zijn. Het kindje komt er dan uit (eventueel met een beetje hulp...). Maar onze Tijn dacht er echter anders over. Hij zat wel lekker, en maakte nog steeds geen aanstalten om eruit te komen, ook niet met een volledige ontsluiting ! Dan nog maar een consult van de arts !
De finale....
Hmmm, tsja, ook met zes jaar ervaring kan een Lakwijk van Brussel je nog verrasen. Toch maar even overleggen met de gyneacoloog. Die was er een half uurtje later. Na een kort onderzoek was de diagnose helder en kort; Dit wordt een keizersnede. Onze jongen zat nog te hoog, en Doekie was volledig uitgeput. Zowel voor moeder als zoon was het het beste om over te gaan tot een operatie. Vlug alles in orde maken en, eindelijk, voor Doek de pijnverlossende ruggenprik. Op naar de OK.
En toen was er Tijn.
Doek van de pijn verlost door een gedeeltelijke narcose en Sammy als een ware Chirurg in het groen. Samen naast elkaar, in een hele volle operatiekamer (meer dan 10 man...) ons eigen gelukkigste moment van ons leven. Die kleine werd tevoorschijn getoverd en daarna direct schoongemaakt. Sammy is meegegaan naar het kamertje naast de OK, waar zijn zoon hem aankeek, z'n hand vastpakte en zorgde voor de mooiste tranen die iemand kan huilen. Na het sein 'alles OK', heeft Sammy zijn gepoetste zoon meegenomen naar Doek. Daar waren wij, midden in het tumult van de volle operatiekamer (waar hard gewerkt werd om Doekie weer als vanouds te maken), even helemaal alleen met ons Drietjes. We hebben een Zoon !
Kortom, een geweldige, enerverende en vooral bijzondere 15 uur. Alles gegaan zoals we wilden, maar niet zoals verwacht (dat hebben we eerder gehoord...). Wij zijn vreselijk blij met onze Zoon en alle mensen die ons gesteund en meegeholpen hebben om hem op de wereld te zetten.
Tijn gaat vanaf nu de wereld ontdekken. Kijk voor een selectie daaruit op de fotopagina van na z'n geboorte.
